Proces diagnozy i leczenia
Farmakoterapia i psychoterapia
Leczenie ADHD u dorosłych
Leczenie ADHD u dorosłych ma charakter wielokierunkowy (multimodalny) – łączy elementy psychoedukacji, interwencji psychospołecznych (psychoterapii, coachingu, wsparcia środowiskowego) oraz farmakoterapii. Dobór formy leczenia zależy od nasilenia objawów, indywidualnych potrzeb i współwystępujących trudności
Psychoterapia
Psychoterapia jest kluczowym elementem leczenia ADHD. Stosuje się przede wszystkim terapię poznawczo-behawioralną (CBT) oraz jej warianty, takie jak DBT (dialektyczna terapia behawioralna) czy MBCT (terapia oparta na uważności). Ich skuteczność w poprawie funkcjonowania dorosłych z ADHD została potwierdzona w badaniach naukowych.
Terapia skupia się na:
rozpoznaniu indywidualnych trudności wynikających z objawów ADHD
rozwijaniu strategii organizacji czasu i działań
pracy nad regulacją emocji i impulsywnością
poprawie relacji interpersonalnych i samooceny
Psychoterapia może być prowadzona samodzielnie lub w połączeniu z leczeniem farmakologicznym. U osób z zaburzeniami współwystępującymi (np. depresją, lękiem, zaburzeniami osobowości) terapia jest dostosowana do specyfiki tych trudności i często stanowi pierwszy etap leczenia.
Farmakoterapia
Farmakoterapia jest leczeniem pierwszego wyboru u osób dorosłych z umiarkowanym lub znacznym nasileniem objawów ADHD. Jej celem jest redukcja objawów i poprawa zdolności funkcjonowania w życiu codziennym, zawodowym i społecznym.
Leki pierwszego wyboru
Metylofenidat
w formie o przedłużonym uwalnianiu
Lisdeksamfetamina
długodziałający lek stymulujący
W przypadku przeciwwskazań lub ryzyka nadużywania leków psychostymulujących, alternatywą jest atomoksetyna, która działa niestymulująco.
Podczas leczenia monitoruje się ciśnienie tętnicze, tętno, masę ciała i jakość snu. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się zebranie wywiadu kardiologicznego, a w razie wskazań – wykonanie EKG.
Leczenie farmakologiczne jest bezpieczne, a jego skuteczność potwierdzona w licznych badaniach. Zmniejsza ono m.in. ryzyko depresji, uzależnień, wypadków komunikacyjnych i zachowań samobójczych.